سکوت شب

!!Back After 3 Years

sokoot-e-shab — Tue, 21 Apr 2009 23:36:18 GMT

خدای من!

باورم نمیشه باز نشسته باشم پشت word و واسه وبلاگم بنویسم!

باورم نمیشه

باورم نمیشه سه سال گذشته از اون روزا!

باورم نمیشه منی که اونهمه از بزرگ شدن می ترسیدم ایییینهمه بزرگ شدم!

باورم نمیشه یه خیلی از آرزوهای اون موقم رسیدم! قبول شدن تو رشته ی همیشه مورد علاقم روانشناسی، زندگی تو یه شهر دیگه، اونم تنها!

باورم نمیشه که چطور یهویی اومدم اینجا و دلم دوباره هوای نوشتن کردن کرد، با اینکه میدونم دیگه هییییشکی اینجارو نمی خونه!

باورم نمیشه با اینکه همین الان گفتم بزرگ شدم بازم با دیدن نوشته های سه سال پیشم نمیتونم جلوی سیل اشکامو بگیرم!

خدای من!

چه دورانی بود! نشستن و نوشتن و عکس درست کردن واسه وبلاگمو خوندن و پیدا کردن جملات و متنای زیبا ( که هرگز هیشکدوم از مخاطبای سطحی نگر وبلاگم بهشون فکر نکردن و معنیشونو نفهمیدن! ) و ... کامنت بازی !

یادش بخیر کامنت بازیا، از بیکاری می نشستیم 60.70 تا کامنت واسه پستای چرتو پرت هم میذاشتیم که تعداد کامنتامون بره بالا!

چه دورانی بود!

چقد دلمشغولیای آدما تغییر می کنه!

نمیدونم چی باید بگم ؟! باید بازم متن و عکس بذارم؟ یا باید از اییییییییییینهمه تجربه ای که تو این سه سال کسب کردم بگم؟! هرچند که هنوزم گاهی تو این دنیای گنده ی وحشتناک گم میشم، ولی خیییلی بهتر از قبل قواعد بازی رو یاد گرفتم! قواعد بازی تو جنگل!

البته خوشحالم که هنوزم کمی از اون معصومیت کودکانمو یه گوشه تو یه صندوقچه قایم کردم!

ایشالا که دفعه ی بعد اگه بعد از چند سال اومدم اینجارو دیدم به یقیه ی آرزوهای مهمم رسیده باشم و تو مسیر پیشرفتم بازم جلو رفته باشم!

البته نوشتن این پست شاید بهونه ای بشه که زود به زودتر بیام اینجارو ببینم؛ پس فعلا تا بعد!

و بازم حیفم میاد طبق عادت اون سالا حرفامو با جملاتی از علامه حسن زاده جبران خلیل جبران تموم نکنم:

الهی! چه کسی تو را خواند و لبیک نشنید؟

و اما از جبران :

فریبکار موفق می شود اما روح خود را می کشد.

ما همگی به قله ی آرزوهایمان صعود می کنیم.

اگر صعود کنده ای دیگرکوله ی تو را بدزدد، بار خود را سنگین تر کرده است .

به او ترحم کن.

صعود او دشوار تر خواهد شد و بار های اضافی مسیر او را طولانی تر خواهد کرد.

اگر او را دیدی که زیر بار خود خمیده و از راه مانده است، کمکش کن. یاری تو، تو را چالاک تر خواهد ساخت.

I'm TiReD So HaRd To Tell MySelf That You'r GoNe...BuT You Still WiTh Me...!

sokoot-e-shab — Wed, 10 Jan 2007 20:36:18 GMT

سلاااااااااااااااااااااااااام

من بعد چهار ماه برگشتم

خوبین همه ؟

وااای خدا یعنی چهار ماه گذشت...

توی این چهار ماه زندگی من زیر و رو شد......به معنای واقعی کلمه زیر و رو شد....

تو این چهار ماه تقریبا بزرگ شدم...چیزی که همیشه ازش وحشت داشتم....اما خوب روزگار داره کم کم مجبورم می کنه که عاقل شم، که بزرگ شم، که دیگه اون ساقی بی کله ی دل نازک نباشم....که سنگدل شم...

تو این چهار ماه شاید به اندازه ی همه ی عمرم ماجراهای وحشتناک و عبرت آموز برام پیش اومد...تو این چهار ماه بیشتر از همه ی عمرم تجربه به دس آوردم....تو این چهار ماه.....

بسه دیگه بازم بگم اشکم در میاد

خبر مرگم همین الان گفتم بزرگ شدم مثلا

موندم چی بنویسم....منی که همیشه یه دنیا حرف تو دلم واسه گفتم داشتم الان موندم از کجا بنویسم، از چی شروع کنم...

اما خوب بهتره بازم خودم هیچی نگم و بذارم شعرا و عکسام جای خودم حرف بزنن...

این شعر خیلی قشنگ مال فروغه:

گمشده

بعد از آن دیوانگی ها ای دریغ

باورم ناید که عاقل گشته ام

گوئیا "او" مرده در من کاینچنین

خسته و خاموش و باطل گشته ام

هر دم از آیینه می پرسم ملول

چیستم دیگر، به چشمت چیستم؟

لیک در آیینه می بینم که، وای

سایه ای هم زانچه بودم نیستم

همچو آن رقاصه ی هندو به ناز

پای می کوبم ولی بر گور خویش

وه که با صد حسرت این ویرانه را

روشنی بخشیده ام از نور خویش

ره نمی جویم به سوی شهر روز

بیگمان در قعر گوری خفته ام

گوهری دارم ولی آن را زبیم

در دل مردابها بنهفته ام

میروم... اما نمیپرسم ز خویش

ره کجا..؟ منزل کجا..؟ مقصود چیست؟

بوسه می بخشم ولی خود غافلم

کاین دل دیوانه را معبود کیست

" او" چو در من مرد، ناگه هر چه بود

در نگام حالتی دیگر گرفت

گوییا شب با دو دست سرد خویش

روح بیتاب مرا در بر گرفت

آه... آری... این منم... اما چه سود

"او" که در من بود، دیگر، نیست،نیست

می خروشم زیر لب دیوانه وار

"او" که در من بود، آخر کیست، کیست؟

این شعری هم که از سعدی رو این عکس نوشتم چیزیه که خودم واقعا با تموم وجود بهش رسیدم...

این شعری که میذارم ماجرای جالبی داره، عزیزترین دوستم (بشری) که همیشه تو بهترین و بدترین لحظات زندگیم در کنارم بوده تو این چهار ماه که تجربه ها و ماجراها رو براش می گفتم و بعدش هم با هم در موردشون نتیجه گیری می کردیم، یه روز اومد گفت این شعر از اخوان تقدیم به تو؛ وقتی بخونینش اگه معنیشو متوجه بشین می فهمین که چیااا گفته...

ای شده چون سنگ سیاهی صبور،

پیش دروغ همه لبخند ها!

ــ بسته چو تاریکی جاوید گور

خانه ی بروی همه سوگند ها! ــ

من زتو باور نکنم، این تویی؟

دوش چه دیدی، چه شنیدی، به خواب؟

بر تو دلا ! فرخ و فرخنده باد

دولت این لرزش و این اضطراب.

زنده تر از این تپش گرم تو

عشق ندیدست و نبیند دگر.

پاکتر از آه تو پروانه ای

بر گل یادی ننشیند دگر.

اما در کل واقعا خوشحالم که این تجربه های هر چند تلخ رو به دست آوردم... چون همینا تو زندگیم مطمئنم که خییییلی به دردم خواهد خورد.

و روی این عکس هم شعر زیبای حمید مصدق رو نوشتم که واقعا آدم رو به فکر می بره...

و اما جملات بی نظیر الهی نامه:

الهی،اگرگلم يا خارم از آن بوستان يارم.

و از جبران خلیل جبران:

آدمی هرگز به سپیده نمی رسد، مگر از جاده ی شب.

خداحافط تا آپ بعدی که معلوم نیست کی باشه

هرکو نظری دارد با یار کمان ابرو ، باید که سپر باشد پیش همه پیکان ها

sokoot-e-shab — Wed, 11 Oct 2006 21:25:18 GMT

سلام به همه ی دوس جونای گل

خوبین همه؟؟

دلم خیلی واسه نوشتن براتون تنگ شده بود اما نمی دونم چرا هیچ انگیزه ای واسه نوشتن نداشتم...

اما بالاخره بعد سه ماه اپیدم...

تابستون هم خیییلی تند و سریع گذشت و باز دوباره درس و مدرسه شروع شد...

البته پیش دانشگاهی باز خیییلی بهتر از مدرسه ست...

اما خوب دیگه عوضش باید کلی درس خوند...

ناسلامتی کنکور دارم امسال!!

اما تاحالا که حتی یه کلمه هم نخوندم

حال می کنین؟؟

حتی یه کلمه!!

وقت گرانبها رو هم که با فیلم دیدن و نت و کتاب می گذرونم مثه همیشه !!

چون راستش نوع دانشگاه و شهری که توش قبول شم خیییلی هم برام فرقی نمی کنه...

واااااااای مامانم هم که کشت منو بسکه هی غر زد که بخون بخون

اما کیه که گوش بده؟؟

خوب دیگه حرف درس و مدرسه و این چیزای بیخود بسه

برسیم به 22 مهر که تولدمه

از همه ی اونایی که تاحالا تبریک گفتن و کادو دادن و اونایی که بعدا می خوان بگن و بدن تشکر می کنم

واقعا چقدرررر زود عمر آدم می گذره...

یادمه یه موقعی کلاس سوم ابتدایی بودم و معلممون گفته بود هرکی نمره ی ریاضیشو زیر 18 بشه ورقشو به پشت روپوش اش سنجاق می کنم

منم از ترس اومدم نذر کنم که نمره ام خوب شه

گفتم خدایا هر وقت رفتم اوووول راهنمایی نماز می خونم ( اینقدر که اول راهنمایی رفتن برام دور بود فک می کردم حالا کو تا اون موقع و می خواستم یه جورایی خدا رو گول بزنم )

اما تا چشم به هم زدم اول راهنمایی که هیچی؛ اول دبیرستان و حتی سوم دبیرستان هم گذشت...

راستی در مورد اون امتحان هم بگم که خدا نذرمو قبول کرد و اون امتحانه رو بالای 18 شدم اما به نذرم عمل نکردم

اصلا باورم نمیشه که بزرگ شدم و باید برم قاطی دنیای وحشتناک بزرگا

یه جورایی از وارد شدن به این مرحله از زندگی می ترسم

راستی بچه ها شبای قدر هم که نزدیکه...

میدونین چیه ؟؟

شبای قدر برای من جدا ازعذاداری و مراسم مذهبیش، یه وقتیه برا اینکه بشینم و یه سال گذشته رو مرور کنم و ببینم کجاها چیکارا کردم و چقدر بردم و چقدر باختم؛ و به سال آینده فکر کنم و اینکه چه چیزایی می خواد پیش بیاد...

فقط یه خواهش و سفارش دارم برا همه :

مسجد که رفتین ( که ایشالا همه میرین)؛ وقت خوندن مناجات امیرالمومنین حتما حتما حتما به یاد من باشین و دعام کنین باشه؟؟

آخه تنها دعاییه که من واااقعا عاشقشم و با جون و دل می خونمش...

همونطور که میدونین شعرا و عکسایی که میذارم همیشه متناسب با حالات روحی و احساس و فکرمه...

شعر ایندفه هم همینجوریه، یه شعر بی نظیر از اخوان و یه جورایی بازم وصف حال من! :

نگفتندش، چو بیرون می کشد از زادگاهش سر،

که انجا آتش و دود است.

نگفتندش: زبان شعله می لیسد پر پاک جوانت را ؛

همه درهای قصر قصه های شاد مسدودست.

نگفتندش: نوازش نیست، صحرا نیست، دریا نیست؛

همه رنجست و رنجی غربت آلود است.

پرید از جان پناهش مرغک معصوم.

درین مسموم شهر شوم.

پرید اما کجا باید فرود آید؟

نشست آنجا که برجی بود خورده باسمان پیوند.

در آن مردی، دو چشمش چون دو کاسه ی زهر .

بدست اندرش رودی بود، و بارودش سرودی چند.

خوش آمد گفت درد آلود و با گرمی

بچشمش قطره های اشک نیز از درد می گفتند.

ولی زود از لبش جوشید با لبخند ها، تزویر،

تفو بر آن لب و لبخند!

پرید، اما دگر آیا کجا باید فرود آید ؟

نشست آنجا که مرغی بود غمگین بر درختی لخت.

سری در زیر بال و جلوه ای شوریده رنگ، اما،

چه داند تنگدل مرغک؟

عقابی پیر شاید بود و در خاطر خیال دیگری می پخت.

پرید انجا ، نشست اینجا، ولی هر جا که می گردد،

غبار اتش و دود است.

نگفتندش کجا باید فرود آید .

همه درهای قصر قصه های شاد مسدودست.

دلش می ترکد از شکوای آن گوهر که دارد چون

صدف با خویش.

دلش می ترکد از این تنگنای شوم پر تشویش.

چه گوید، با که گوید، آه

کز آن پرواز بی حاصل درین ویرانه ی مسموم،

ــ چو دوزخ شش جهت را چار عنصر آتش و آتش ــ

همه پرهای پاکش سوخت .

کجا باید فرود آید پریشان مرغک معصوم؟......

روی این عکس خیلی زیبا هم یه شعر کوتاه از اخوان رو نوشتم:

این بیت خیلی قشنگ رو هم یه روز دبیر ادبیاتمون سر کلاس و خوند و منم چون خیلی ازش خوشم اومد حفظ کردم و نوشتم براتون :

و اما مثه همیشه اخر حرفام می رسیم به جملات بی نظیر الهی نامه :

الهی، تابه حال می گفتم گذشته ها گذشت. اکنون می بينم که گذشته هايم نگذشت، بلکه همه در من جمع است. آه،آه، از يوم جمع!

الهی، وای بر من اگر دلی از من برنجد!

فقط خواهش می کنم ازتون حتما رو این جمله ها فکر کنین؛این جمله ها چیزی نیستن که به راحتی فهمیده بشن ها...

به خدا نمیدونین وقتی می خوام جمله ها رو برا مطلبم انتخاب کنم چقدر سخته، اینقدر این جملات پر بار و پر معنان میمونم کدوم رو بنویسم.

و جمله ی جبران خلیل جبران :

من مسافرم

من دریانوردم

هر روز قاره ای را در روح خویش کشف می کنم.

خلاصه اینکه ببخشید که ایندفه اینقدر طولانی شد چون تو این سه ماه خیلی حرف رو دلم مونده بود...

ای نوازش تو بهترین امید زیستن ، با تو من ز اوج لذتی نگفتنی گذشته ام...

sokoot-e-shab — Sat, 12 Aug 2006 21:13:18 GMT

سلام

خوبین؟؟

منم خدا رو شکر خوبم...

ایندفه تصمیم گرفتم یه خورده مطالب غمگین بنویسم و عکسای غمگین بذارم!!

اولش یه متن از دوست عزیزم، بشرای گلم میذارم....

میدونین چیه؟؟

بشرا کسیه که منو از همه بهتر می فهمه و بهتر می شناسه؛ و به همین خاطر هم از طرف من می نویسه....

یعنی حرفای دل منو اون به صورت متن می نویسه...

و خدایی به بهترین شکل ممکن هم بیان می کنه....

(البته بعد از اینکه خودم یه کم توش دست می برم!!)

این متن از اعماق دل من نوشته شده:

صدا، صدای تو بود؛

قلبم هم نوای تو بود؛

سخن تو حرف دل نبود، کلماتی بود، صوتی بود، برای من نبود، ولی صدایت آرامش قلبم بود...

نمی دانی، نخواهی دانست، و نمی خواهم که بدانی سخنم را؛

و نخواهم گفت با تونقش خود را بر پرده ی تراژدی غم ها؛

و دیگر نخواهم تراشید بر کتیبه ی سنگی پیکرم نام تو را...

ای آنکه ندانم چه خطاب تو کنم:

بدان که تا ابدیت انکار نخواهم کرد عشق تو را؛

وفراموش نخواهم کرد آذرخش اولین نگاه تو را؛

و نادیده نخواهم گرفت تبسم ها و چشم های تهی از احساس تو را...

ای آنکه ندانم چه خطاب تو کنم:

اگر چه عمر نوازشت لحظه ای بیش نبود،

اما دست تو بر پیچ و تاب زلف من فریاد بی صدای جنون در جانم بود؛

و بوسه ی تو بر طره ی من نوای بی ریای ناله ی عشق بود؛

و آغوش تو برای من تمنای بستر وصل بود و آغاز فصل...

باری، صدا صدای تو بود، که صدایم کردی، اما اینبار هم تبسم ها و چشم های تو تهی از احساس بود.

و تنها کارمن تحمل ناز و فغان از نیاز...

این شعر هم مال اخوانه که رو این عکس نوشتم :

این شعر خیـــــــلی قشنگ هم مال اخوان ثالثه:

این شعر خیلی برا من عزیزه ها.....

همان رنگ و همان روی،

همان برگ و همان بار.

همان خنده ی خاموش در او خفته بسی راز،

همان شرم و همان ناز.

همان برگ سپید به مثل ژاله ی ژاله به مثل اشک نگونسار،

همان جلوه و رخسار.

نه پژمرده شود هیچ،

نه افسرده؛ که افسردگی روی

خورد آب زپژمردگی دل.

ولی در پس این چهره دلی نیست.

گرش برگ و بری هست،

زآب و ز گلی نیست.

هم از دور ببینش.

بمنظر بنشان و به نظاره بنشینش.

ولی قصه ز امّیدهایی که دراو بسته دلت، هیچ مگویش.

مبویش.

که او بوی چنین قصه شنیدن نتواند.

مبر دست به سویش.

که در دست تو جز کاغذ رنگین، ورقی چند، نماند.

این بیت هم مال مریم حیدر زاده است :

میدونین چیه؟؟؟

ایندفه می خوام زیاد حرف نزنم و بذارم مطالب و عکسام به جام حرف بزنن...

و روی این عکس هم بیتی از فروغ نوشتم که جواب منه به خیلیا....

و اما جملات بی نظیر الهی نامه :

( البته ایندفه می خوام دوتا جمله بنویسم، چون حرف دلم زیاده و باید از تو اینا بفهمین!!)

الهی، راز دل نهفتن دشوار است و گفتن دشوار تر...

الهی،داراتر از من کيست که تو دارای ِ منی.

اینم از جملات جبران:

( اینم دو تا البته )

آدمی هرگز به سپیده نمی رسد، مگر از جاده ی شب.

وقتی جامم خالی است، آن را می پذیرم. اما وقتی نیمی از آن پر است، به نیمه ی خالی آن اعتراض می کنم.

sokoot-e-shab — Sun, 16 Jul 2006 00:07:18 GMT

سلام دوست جونا

خوبین؟؟؟

وااااااااااااای مُردم من

امروز خییییلی سرم شلوغ بود...

از صبح که پا شدم (خونه خواهرم بودم) نهار درست کردم، ظرفا رو شستم، خلاصه اینکه کلی کار کردم تا بعد از ظهر شد؛

بعد از ظهر هم رفتن خرید خونه کردم برا خواهرم ،

غروب که شد، داشتم می رفتم برا مامانم گل بگیرم و شیرینی برا فردا که خونمون مراسمه تولده حضرت فاطمه است، یهویی ناخود آگاه به خواهرم گفتم واااااای نمیدونی که یه عروسک گاوه هست من اینقدر دوسش دارم....

ایینقدر نازه....

خواهرم هم رفت بیرون و اومد دیدم گاوه دستشه....

یه گاو خوشگل و تپل...

گفتم دیوونه روز مادره واسه من چرا کادو خریدی؟؟

گفت عزیزم به خاطر اینکه این چند روزا واقعا برام مادری کردی....

بعدشم من یهویی حس رمانتیکم گرفت خواهرم رو بغل کردم و کلی آبغوره گرفتم...

خلاصه گل و شیرینی و اینارو خریدیم و اینا ، تازه ساعت 12 اومدیم خونه ی ما من هم از اون موقع همینطور تند تند دارم عکس درست می کنم ...

گشنم شد اینقدر با عجله همه کارا رو کردم

راستی این شعر فوق العاده هم مال فریدون مشیری و در وصف مادر:

تاج از فرق فلک برداشتن

جاودان آن تاج بر سر داشتن

در بهشت آرزو ره یافتن

هر نفس شهدی به ساغر داشتن

روز، در انواع نعمت ها و ناز

شب بتی چون ماه در بر داشتن

صبح، از بام جهان چون آفتاب

روی گیتی را منور داشتن

شامگه، چون ماه رویا آفرین

ناز بر افلاک و اختر داشتن

چون صبا در "مزرع سبز فلک"

بال در بال کبوتر داشتن

حشمت و جاه سلیمان یافتن

شوکت و فر سکندر داشتن

تا ابد در اوج قدرت زیستن

مُلک هستی را مسخر داشتن،

بر تو ارزانی که ما را خوشتر است

لذت یک لحظه: مادر داشتن...

اگه عکسا یه کم بد شد ببخشید آخه خیــــــلی با عجله درستشون کردم

چون مامان عزیزم اومده با جیغ و داد داره میگه برو بخواب

راستی روز زن و مادر هم به همه مبارک

اینم جمله ی جبران خلیل جبران:

ما اغلب برای فرزندانمان لالایی می خوانیم

تا خود را خواب کنیم.

و حالا هم جمله های زیبای الهی نامه:

الهی،تو پاک آفريدی،ماآلوده کرديم.

همه بینند نه این صنع که من می بینم، همه خوانند نه این نقش که من می خوانم

sokoot-e-shab — Fri, 30 Jun 2006 21:33:18 GMT

سلام دوست جونا

خوبین؟؟؟

وااااااااااااااااااای دلم برا همتون تنگ شده بود

ولی آخه نمی شد آپ کنم، چون اولش که وقت امتحانا بود؛ امتحانا هم که تموم شد،

وای نمیدونین که چه حالی داره خاله شدن...

البته من دو تا خواهر زاده ی دیگه هم دارماااااا، ولی این یکی یه چیز دیگه است!

یه پسر ناز و خوشگل ( عین خاله اش ) به اسم " سجاد "

این برام یه چیز دیگه است چون همـــه ی کاراشو خودم کردم.....

از روزی که به دنیا اومد تا همین امروز یعنی حدود 15 روز اون جا بودم و بچه داری می کردم...

البته فقط بچه داری نبوداااااا

بچه رو که کاراشو می کردم و می خوابوندم نوبت کارای دیگه می رسید؛

واااااای کلی آشپز شدم واسه خودم، تازه برنج پختن هم یاد گرفتم!

بعدشم باید اون یکی خواهر زادمو برای اینکه دچار کمبود محبت نشه می بردم پارک و کلی چیز میز براش می خریدم!!

از اونجا که میومدم باید خونه رو جا به جا می کردم چون هر روز مهمون میومد....

خلاصه اینکه واسه خودم شدم یه پا خانوم خونه دار!!!

ولی تو این چند روز که اونجا بودم کنار همه ی کارایی که کردم ازکتاب خوندن هم غافل نموندم...

یه روز همینجوری داشتم شعرای فریدون مشیری رو می خوندم، همینجوری کتابو باز کردم، یه شعری اومد، اومدم بخونم دیدم اولاش خیلی جالب نیست، ولی همینجوری رفتم جلو رفتم جلو دیدم واااااااااااااااای عجب شعریه این!!!!!

خدایی واقعا شعر فوق العاده ای بود ...

حالا میذارمش اینجا شما هم بخونین:

همه می پرسند:

ــ چیست در زمزمه ی مبهم آب؟

ــ چیست در همهمه ی دلکش برگ؟

ــ چیست در بازی آن ابر سپید،

روی این آبی ارام بلند،

که تو را می برد ایگونه به ژرفای خیال؟ "

"ــ چیست در خلوت خاموش کبوتر ها؟

ــ چیست در کوشش بی حاصل موج؟

ــ چیست در خنده جام؟

که تو چندین ساعت

مات و مبهوت به آن می نگری؟"

ــ نه به ابر،

نه به آب،

نه به برگ،

نه به این آبی آرام بلند،

نه به این آتش خاموش که لغزیده به جام،

نه به این خلوت خاموش کبوترها؛

من به این جمله نمی اندیشم!

من مناجات درختان را هنگام سحر،

رقص عطر گل یخ را با باد،

نفس پاک شقایق را در سینه ی کوه،

صحبت چلچله ها را با صبح،

نبض پاینده ی هستی را،

در گندم زار،

گردش رنگ و طراوت را در گونه ی گل،

همه را می شنوم، می بینم!

من به این جمله نمی اندیشم!

به تو می اندیشم!

ای سراپا همه خوبی،

تک و تنا به تو می اندیشم!

همه وقت،

همه جا،

من به هر حال که باشم به تو می اندیشم!

تو بدان این را

تنها تو بدان،

تو بیا،

تو بمان با من تنها تو بمان.

جای مهتاب به تاریکی شب ها تو بتاب!

من فدای تو، به جای همه گل ها تو بخند!

اینک این من که به پای تو در افتادم باز.

ریسمانی کن از آن موی دراز،

تو بگیر!

تو ببند!

تو بخواه!

پاسخ چلچله ها را تو بگو.

قصه ی ابر هوا را تو بخوان!

تو بمان با من، تنها تو بمان!

در دل ساغر هستی تو بجوش!

من، همین یک نفس از شعله ی جانم باقیست،

آخرین جرعه ی این جان تهی را تو بنوش!

دیدین چه ناز بود؟؟

این بیت قشنگی هم که روی این شعر نوشتم مال حافظ :

و اما جمله ی جبران خلیل جبران:

ارزش ادمی به داشته هایش نیست، بلکه به ارزوهایش است.

این هم جملات بی نظیر الهی نامه:

الهی،اگرگلم يا خارم از آن بوستان يارم.

گر تیغ بر کشد که محبان همی زنم ، اول کسی که لاف محبت زند منم

sokoot-e-shab — Mon, 01 May 2006 13:54:18 GMT

سلام دوست جونای گل

خوبین؟؟

منم خوبم

وااااااای ببخشینا خیلی دیر آپ کردم ایندفعه......

آخه میدونین به خدا خبر کردن اینهمه آدم بعد آپ کردن خیلی سخته واسه همین هم من دیر به دیر آپ میکنم ولی عوضش طولانی، باشه؟

خوب بریم سراغ مطالب ایندفه:

اول می خوام یکی از شعرای خیــــــــــــــــلـــــــــــــــی قشنگ و فوق العاده ی مهدی اخوان ثالث رو براتون بزارم...

وااااااای من عاااااشق این شعرم...یعنی به جرات میتونم بگم یکی از زیباترییین شعراییه که در تمام عمرم خوندم... چون خیلی زیبا احساساتشو بیان کرده... راستش اصلا انگاری این شعرو خود من گفتم، چون خیلی دوسش دارم....

حالا شمام بخونین که حتما خوشتون میاد:

گرگ هاری شده ام،

هرزه پوی و دله دو.

شب در این دشت زمستانزده ی بی همه چیز،

میدوم، برده ز هر باد گرو.

چشمهایم چو دو کانون شرار،

صف تاریکی شب را شکند، همه بی رحمی و فرمان فرار.

گرگ هاری شده ام، خون مرا ظلمت زهر

کرده چون شعله ی چشم تو سیاه.

تو چه آسوده و بیباک خرامی به برم!

آه، می ترسم، آه

آه می ترسم از آن لحظه ی پر لذت و شوق،

که تو خود را نگری،

مانده نومید ز هر گونه دفاع،

زیر چنگ خشن وحشی و خونخوار منی.

پوپکم! آهوکم!

چه نشستی غافل!

کز گزندم نرهی، گرچه پرستار منی.

پس از این دره ی ژرف،

جای خمیازه ی جادو شده ی غار سیاه،

پشت آن قله ی پوشیده ز برف،

نیست چیزی، خبری.

ورترا گفتم چیز دگری هست، نبود

جز فریب دگری.

من از این غفلت معصوم تو، ای شعله ی پاک!

بیشتر سوزم و دندان بجگر می فشرم.

منشین با من، با من منشین،

تو چه دانی که چه افسونگر و بی پا و سرم؟

تو چه دانی که پس هر نگه ساده ی من،

چه جنونی، چه نیازی، چه غمی است؟

یا نگاه تو که پر عصمت و ناز،

بر من افتد چه عذاب و ستمی ست.

دردم این نیست ولی،

دردم این است که من بی تو دگر

از جهان دورم و بی خویشتنم.

پوپکم! آهوکم !

تا جنون فاصله ای نیست از اینجا که منم.

مگرم سوی تو راهی باشد،

ــ چون فروغ نگهت ــ

ورنه دیگر به چه کار آیم من

بیتو؟ ــ چون مرده ی چشم سیهت ــ

منشین اما با من، منشین.

تکیه بر من مکن، ای پرده ی طناز حریر!

که شراری شده ام.

پوپکم! آهوکم!

گرگ هاری شده ام...

دیدین چه ناز بود؟؟؟

نه خدایی دیدین چقدر زیبا عشقشو توصیف کرده بود؟؟

خوب دیگه بسه هرچی تعریف کردم

این عکس رو هم حتما خیلیاتون نوشته ی روش رو توی سند تو آل ها و

اس ام اس هاتون خوندین...

خود منم اینو خیلی وقت پیشا خوندم ولی عکسشو که دیدم به نظرم خیلی جالب اومد و گفتم متنشو رو شعرش بنویسم که قشنگ تر بشه، ایناهاش:

فقط چون حجمش زیاده اینجا کیفیتش خیلی خوب نیست اول سیوش کنید بعد ببینید.

خوب میرسیم به یه متن خیلی زیبا

این متن رو هم دوست گلم، بشرای عزیزم نوشته بود؛ منم ورداشتم تغییرش دادم تا اون چیزی شد که خودم می خواستم، ولی خدایی خیلی قشنگه، حالا جالب اینجاست که اینم انگاری حرف دل منه

( حال میکنین آثارهنری رو چه جوری میچسبونم به خودم؟ )

بخونین ببینین چه قشنگه:

یاریست در خاطرم

شوریست در سرم

آتشین سهبا ایست در ساغرم

ولی در خاطرش نیست یادم

شاید خیال او همان ستاره ایست که زاده شده از کمند راه شیری وجودم؛

یا تلاقی دو صور است در امتداد آسمان زندگیم...

یاریست در خاطرم...

سکوت است شلوغی و گرمی بازارم؛

آه است نوازنده ی تار و تنبور شب نشینی های دل تنهایم؛

اشک دیده قطره ی باران است از ابر های بی قرار آسمان وجودم؛

دلم خاکستر پایمال شده ی آتش عشق است

وفکرم ماهی رها شده ی سواحل آشفتگی هایم...

یاریست در خاطرم

با جشمان جاده های در انتظار وصال هم نگاهم؛

با شمع ها ی بی پروا در سوختن هم سودایم؛

چون خاک های رها شده درزیر سم سمند یار در فنایم؛

در انتظار آغوش یارم...

یاریست در خاطرم

ولی افسوس کاندر خاطراونیست یادم

و اما این عکس هم که یه جمله ی خیلی قشنگ رو روش نوشتم:

بریم سراغ جمله های جبران خلیل جبران:

صبوری، عشقی است که بیمار غرور شده.

و اما جمله های بی نظیر الهی نامه:

الهی، خوشا آنان که فقط با تو دل خوش کرده اند!

ما قصه ی سکندر و دارا نخوانده ایم ، از ما به جز حکایت مهر و وفا مپرس

sokoot-e-shab — Mon, 17 Apr 2006 11:51:18 GMT

سلام

خوبی؟؟

من هم خوبم.......

میدونین........

من آخرشم به فلسفه ی این زندگی نرسیدم.....

یعنی میدونماااااااا

میدونم که همه ی ما برای رسیدن به کمال خلق شدیم و .......

همه ی اینا رو میدونم.....

اصلا هرچی که در مورد فلسفه ی زندگی میگن من میدونم...

ولی می گم اخه که چی؟؟؟

خو به کمال هم رسیدیم.......

که چی؟

اصلا می خوام بدونم هدف چیه؟؟؟

نه نترسین باز حالم بدنیست....

خیلی هم خوبم....

ولی این سواله راحتم نمیزاره نمیدونم چرا.......

خدایی اگه کسی فهمید به منم بگه.....

ولی به خدا ببینم دارین حرفای تکراری می زنین و نصیحت می کنین من میدونم و شماهااااااا

حالا بگذریم.....

با همه ی این حرفا....

هدف هرچی که هست....

مهم اینه زنده ایم....

مهم اینه که میتونیم لذت ببریم......

و این حس رو به دیگرون هم بدیم......

ولی خدایی اون موقع ها که حالم گرفته بود، یکی از دوستام، یادم نیست کی، ولی یادمه یه حرف خیــــــــــــــــــــلــــــــــــــــــی جالب و تکون دهنده ای بهم زد....

میدونین چی گفت؟؟؟

گفت مهم نیست که زندگی خوبه یا بد؛

مهم نیست که دنیا داره باهات میسازه یا نه؛

مهم اینه که تو بین میلیون ها اسپرم اول شدی...

و این خیلیه.........

حرفش واقعا برام جالب بود.......

این متن رو هم چند روز پیش خوندم؛ به نظرم عالی اومد، گفتم بدم شمام بخونین:

زندگی زیباست دوست من؛
اگر باور نمی کنی، لحظه ای را تصور کن که
آدامست می پرد توی گلویت، نفست می گیرد و صورتت سیاه می شود
و حس می کنی الان است که بمیری!!
داغ میشوی و همه جای تنت را عرق سردی می پوشاند،
دستت را به هر چیز که نزدیکت باشد چنگ میزنی و چشمانت از حدقه می زند بیرون ...
آنوقت کسی می زند به پشتت، " گرومب "

و همان تکه کوچک آدامس از حلقومت می پرد بیرون

و بعد،
با تمامی وجودت نفسی عمیق میکشی
و اگر ذره ای احساس داشته باشی حس می کنی که
زندگی چقدر زیباست ...

عشق زیباست دوست من؛
وقتی خسته از کار می آیی خانه
همسرت، یک لیوان چای داغ برایت میریزد
و یک لیوان هم برای خودش
چای را که می خواهی بخوری، قند پیدا نمی کنی برای خوردن

و همسرت، با دست جلوی دهانش را میگیرد و می گوید : وای، قند نداریم ...
و تو می خندی و می گویی :

- چای، تلخش خوشمزه تره
و وقتی هر دو چای تلخ می خورید و تو با صدای بلند می خندی، همسرت انگشتش را می گذارد روی لبت و می گوید :
- هیس، دخترمون تازه خوابیده...

تنهایی زیباست دوست من؛
مثل همان لحظه ای که توی اتاقت تنها نشسته ای , و آدامست را باد می کنی
آنقدر که اندازه یک بادکنک می شود

و بعد می ترکد و می چسبد به تمام صورت
و تو خنده ات میگیرد

و آهسته لایه های نازک آدامس را از روی پوست صورتت بر می داری ...

مرگ زیباست دوست من؛

لحظه ای را تصور کن که نشسته ای روی صندلی
دستهایت را چین و چروک و غبار گذشت زمان پوشانده است
و قلبت،

خسته از تپیدن، سرش درد می کند
صدای خنده چند کودک از حیاط خانه به گوش می رسد
و تو با چشم های بسته، خواب روزهای جوانی ات را می بینی
خواب می بینی دوباره جوان شده ای

و این بار جوانی ات با گذشته هم فرق می کند
هر قدمت، مثل پریدنی می ماند بلند و سبک

چند قدم می دوی و بعد،
شناور و سبکبال، روی ابرها غلت می زنی

دیگر نقرس و دیسک کمر و تنگی شریان، اذیتت نمی کند
و چشم هایت هم خوب، همه چیز را درک می کند

تولدت مبارک...

راستی ...

اونایی که گفته بودن که می خوان همو بلینکیم، من لینکیدمشون...

فقط اگه کسی رو یادم رفته حتما بگه تا بلینکمش.

واااااااییییییی مثکه بازم طولانی شد

و اما...

می رسیم به الهی نامه و جملات بی نظیرش:

الهی، خوشا آنان که فقط با تو دل خوش کرده اند!

راستی می خوام از این به بعد اخر هر پست یه جمله از جبران خلیل جبران هم بیارم،

چون جمله های اون هم واقعا قشنگن.

اینو بخون:

آدمی هرگز به سپیده نمی رسد، مگر از جاده ی شب.

همه ی مردم دنیا به یک زبان سکوت می کنند...

sokoot-e-shab — Wed, 05 Apr 2006 19:46:50 GMT

سلام خدمت همه ی دوست جونا ی گلم

که تو این مدت که یکم ناراحت بودم تنهام نزاشتن.....

و اینم بگم که واقعا تو همین وقتاست که آدم دوستاشو میشناسه....

دوستای واقعی ای که وقتی ناراحتیمو دیدن پشتم موندن و با حرفاشون،

با کمکاشون تنهام نزاشتن....

و اما.........

جونم براتون بگه که خدا رو شکر خوب شدم....

یعنی عقلم برگشت سر جاش

اینم گفتم واسه همه عزیزایی که نگرون بودن....

ایشالا بتونم یه روزی محبتاتونو جبران کنم...

راستش بعضیا اعتراض کرده بودین که چرا طولانیه پُستام ولی به خدا آخه من خیلی پر حرفم، تازه همینقدر هم که میشه کلی خودمو کنترل می کنم که کم بنویسم

و اما ایندفه می خوام یه شعر فوق العاده زیبا و البته یه کم طولانی رو براتون بزارم...

خدایی شعره فوق العاده ایه..

فقط خواهشا تا اخرشو بخونیناااااااا

روزها فکر من این است و همه شب سخنم

که چرا غافل از احوال دل خویشتنم

از کجا آمده ام آمدنم بهر چه بود؟

به کجا می روم آخر ننمایی وطنم

مرغ باغ ملکوتم نیم از عالم خاک

چند روزی قفسی ساخته ام از بدنم

طی شد این عمر تو دانی به چه سان؟

پوچ و بس تند چنان باد دمان

همه تقصیر من است این که خود میدانم

که نکردم فکری، که تعمق ننمودم روزی، ساعتی یا آنی

کودکی رفت به بازی به فراغت به نشاط

فارغ از نیک و بد و مرگ و حیات

همه گفتند کنون تا بچه است بگذارید بخندد شادمان

که پس از این دگرش فرصت خندیدن نیست

من نپرسیدم هیچ که پس از این ز چه رو نتوان خندیدن

من نپرسیدم و هیچ کس نیز نگفت، زندگی چیست؟ چرا می آییم؟

که از این چند صباح به کجا باید رفت

با کدامین توشه به سفر باید رفت

جوانی سپری گشت به بازی به فراغت به نشاط

فارغ از نیک و بد و مرگ و حیات

بعد از آن نیز نفهمیدم من که چه سان عمر گذشت

لیک گفتند همه که جوان است هنوز

بگذارید که خوش باشد و مست

بعد از این باز مرا عمری هست

یک نفر بانگ بر آورد:

که اوازهم اکنون باید فکر فردا بکند

دگری آوا داد: که چو فردا بشود فکر فردا بکند

سومی گفت: همانگونه که دیروزش رفت

بگذرد امروزش، همچنین فردایش

با همه این احوال من نپرسیدم هیچ، که چسان عمر گذشت

من نیندیشیدم به چه ترتیب جوانی بگذشت

آن همه قدرت و نیروی عظیم به چه ره مصرف گشت

نه تفکر نه تعمق نه اندیشه

عمر بگذشت به بی حوصلگی، مسخرگی

چه توانی، که ز کف دادم مفت

من نفهمیدم و کس نیز مرا هیچ نگفت

قدرت عهد شباب، می توانست مرا، تا به خدا آرد پیش

لیک بیهوده تلف گشت جوانی، هیهات

آن کسانی که نمیدانستند زندگی یعنی چه رهنمایم بودند

عمرشان طی می گشت بیخود و بیهوده

و مرا می گفتند که چو آنها باشم که چو انها دائم

فکر خوردن باشم فکر گشتن فکر تامین معاش

فکر ثروت باشم فکر یک زندگی بی جنجال

فکر همسر باشم

کس مرا هیچ نگفت

زندگی خوردن نیست

زندگی گشتن نیست زندگی ثروت نیست

زندگانی کردن، فکر خوردن و غافل زجهان بودن نیست

زندگی داشتن همسر نیست

ای صد افسوس که چون عمر گذشت

معنی اش فهمیدم ؛ حال می پندارم

هدف از زیستن این است رفیق

من شدم خلق که با عزمی جزم

پای از بند خطاها بکشم

پای در راه حقایق بنهم با دلی آسوده

فارغ از شهوت و آز و طمع و کینه و بخل

مملو از عشق و جوانمردی و ذوق

در ره کشف حقایق کوشم

شر بت جرات و امید و شهامت نوشم

زره جنگ برای حق و نا حق پوشم

ره حق پویم و حق جویم و پس حق گویم

زانچه آموخته ام بر دگران نیز نکو آموزم

شمع راه دگران باشم و با شعله ی خویش ره نمایم به همه

گرچه سراپا سوزم

من شدم خلق که مثمر باشم

نه چنین زائد و بی جوش و خروش

حال من می فهمم کاین سه روز از عمرم به چه ترتیب گذشت

کودکی بی حاصل، نوجوانی باطل، وقت پیری غافل

کودکی در غفلت، نوجوانی شهوت، در کهولت حسرت

طی شد این عمر تو دانی به چه سان؟

وای من خیلی این شعر رو دوست دارم...

راستی این عکسا هم به مناسبت عید امساله که البته تموم شد...

ولی واسه من یه جورایی تازه عید شده

راستی عید هم تموم شدا...

ولی اوندفه حالم خوب نبود ونتونستم در این مورد چیزی بگم...

وااااااااااااااااااااااایییییییییییییییی

بعد عید کی میخواد درس بخونه؟؟؟؟

تازه تو عید یه کم وقت کرده بودم بشینم کتابای انبار شدمو بخونم؛

هرچند من که برام عید و غیر عید نداره؛ من به کتابام میرسم و کاری به کار چیزای وقت تلف کنی مثل درس ندارم!!!

راستی یه چیز دیگه هم یادم اومد...

خیلی از شما دوستای عزیز تازه با وبلاگم آشنا شدین و مطالب قبلی رو نخوندی،فقط خواهشا به بقیه ی مطالب هم یه نیگاهی بندازین، خوشتون میاد...

و در ضمن در مورد کسایی که می خوان بلینکمشون لطف کنن بگن و بگن که با چه عنوانی تا همو بلینکیم.

و اما طبق معمول جمله ی آخر که قرار بود از الهی نامه باشه...

فقط یه خواهش، این جملات بی نظیرناااااا

همینجوری ازشون نگذرین...

عمیق بخونیدشون...

الهی، همينقدر فهميده ام که خداست و دارد خدايی می کند.

نفرین به من... نفرین به تو ... نفرین به بخت و سرنوشت...

sokoot-e-shab — Fri, 31 Mar 2006 17:00:18 GMT

سلام

خوبی؟ نه من اصلا خوب نیستم........

دلم می خواد بمیرم.....

چون هیچ امیدی برا زنده بودن ندارم.....

هیچی برام هیچ جذابیتی نداره...

فقط میدونم که نمی خوام زنده باشم.....

می دو نم که از این دنیای لعنتی خسته شدم... به خدا خسته شدم...

دنیای که از سنگه و همه رو هم به سنگ تبدیل می کنه...

دنیایی که آدماش هم هم سنگین و اونایی هم که سنگی نیستن دیر یا زود یه آدم سنگی سر راهشون قرار می گیره و به سنگ تبدیلشون میکنه....

این دنیا دنیای دلای سنگیه...

واسه همون هم دلای سنگی همیشه خوشبختن.......

چون دلی ندارن که بخواد عاشق بشه..... که بخواد غصه بخوره....

که بخواد انتظار بکشه....

که بخواد غرور داشته باشه....

ولی واااااااااااااایییییییی به حال کسی که احساس داشته باشه.....

تو دنیای سنگ ها هر کی سنگ نباشه خورد میشه... می شکنه........

زیر سنگ های دیگه له میشه...

نمی دونم شاید دارم دری وری میگم.... دارم چرت و پرت میگم... انگار دارم هذیون میگم...

حرفام شده مثل حرفای صادق هدایت تو بوف کور، که چقدر هم همیشه بدم میومد ازاین کتاب. ولی الان حرفای من هم مثل اون شده...

این یه تیکه از اون کتابه:

مَثَل من،مَثَل يک کنده هيزم تر است که گوشه ی ديگران افتاده و به آتش هيزم های ديگر برشته و ذغال شده؛ ولی نه سوخته است و نه تر و تازه مانده، فقط از دود و دم ديگران خفه شده...

ولی حرفام هر چی که هست، حرف دله... حرف دل منه..

یه دلی که سنگی نبود..

حد اقل اونایی که منو می شناختین میدونین که دلم سنگی نبود.....

ولی.......

ولی انگاری همه ی دنیا دست به دست هم دادن که اون آدم احساساتی رو تبدیل به سنگ کنن...

من نمی خوام سنگ شم.... نمیخوام....

می گن این سنگ شدن نیست... بزرگ شدنه؛ اگه بزرگ شدن اینه،

اگه این عاقل شدنه نمیخوام بزرگ شم.... نمی خوام برم تو دنیای سنگی و وحشتناک بزرگا.......

آهای ملت.......

من میخوام بچه بمونم.......

می خوام احساس داشته باشم........

ولی نمیشه. دیگه نمیشه..... دیگه یه جورایی زندگی واسه من تموم شده است...

تقصیر هیــــــشـــــــــکــــــی هم نیستا!

تقصیر این دل صاب مرده است که می خوام بکنم و بندازمش دور.........

بلکه راحت شم! بلکه راحت تر بتونم این زندگی نکبتی رو تحمل کنم...........

واقعا برام عجیبه که چه جوری آدما دارن اینقدر راحت زندگی می کنن ؟!!

واقعا به این فکر نمی کنن که این دنیا هیچی نداره؟

هر چی هست فقط دردو رنج و غصه است؟؟!!

نمیگم شادی نیست، خوبی نیست...... هست ولی زودگذره......

حد اقل این دنیا برا من یکی دیگه هیچی نداره....

نمیدونم.... فعلا که حالم اینه.. شاید یه مدت دیگه درست شم....

شاید... شاید آدم شم.......

دعام کنین........ تو رو خدا دعام کنین......

دعام کنین بتونم با دنیای اطرافم کنار بیام......

راستی، من هیچ وقت هیچ وقت حرف دلمو تو وبلاگم نمی نوشتم چون به قول ادموند می گفت : حرفا و دلتنگیای تو فقط برا خودت جالبه نه برا کس دیگه...

درست هم میگه....

من هم شاید دیگه هیچ وقت حرف دلمو تو وبلاگ ننویسم ........

ولی این پست رو نوشتم.. فقط برا دلم......

و برا اوناییه که چند روزه هر وقت خواستن باهام حرف بزنن فقط این جمله رو شنیدن: می خوام بمیرم.............

این عکس هم که میبینین روش شعرحمید مصدق رو نوشتم:

سه تا شعر هم می خوام بزارم از حمید مصدق که یه اینقدر به حرف دل من نزدیکه که انگاری من این شعرا رو گفتم:

روزی اگر سراغ من آمد به او بگو:

(( من می شناختم او را

نام تو را هميشه بر لب داشت حتی در حال احتضار

آن دل شکسته ی عاشق بی نام و نشان

روزی اگر سراغ من آمد به او بگو:

(( هر روز پای پنجره غمگين نشسته بود

و گفتگو نميکرد جز با درخت سرو در باغ کوچه ی همسايه،

شبها به کارگاه خيال خويش

تصويری از بلندی اندام می کشيد

و در تصورش

تصوير تو، زيباترين سرو باغ را

تحقير کرده بود

روزی اگر سراغ من آمد به او بگو:

((او پاک زيست پاکتر از چشمه های نور

همچون زلال اشک

يا چون زلال قطره ی باران به نو بهار

آن کوه استقامت

آن کوه استوار

وقتی به ياد روی تو می بود

می گريست

روزی اگر سراغ من آمد به او بگو:

((او آرزوی ديدن رويت را

حتی برای لحظه ای از عمر خويش داشت

آن در سرشک غوطه ور

- آن چشم پاک را

پنداشت آلوده است و لایق دیدار یار نیست

روزی اگر سراغ من آمد به او بگو:

آن لحظه که ديده برای هميشه بست

آن نام خوب بر لب لرزان او نشست

شايد

روزی اگر ...

چه؟

او؟

نه،

آه...

او هرگز نمی ايد .

پنداشتی ،

چون کوه ، کوه خامش دمسردم ؟

بی درد ، سنگ ساکت بی دردم ؟

- نی ؛

قله ام،

بلند ترين قله ی غرور .

اينک درون سينهی من التهابهاست .

هرگز گمان مبر ،

شد خاطرات تلخ فراموشم

هر چند

نستوه کوه ساکت و سردم

- ليک

آتشفشان مرده ی خاموشم...

شبی آرام چون دريای بی جنبش

سکوت ساکت سنگين سرد شب

مرا در قعر اين دريای بی پاياب می گيرد

دو چشم خسته ام را خواب می گيرد

من اما ديگر از هر خواب بی زارم

حرامم باد خواب و راحت و شادی

حرامم باد آسايش

من امشب باز بيدارم

و این یه بیت هم مال مولاناست....

و حرف دل من...

و اما جمله هایی از الهی نامه که قرار بود آخر هر پست بزارم:

الهی،دل چگونه کالايی است که شکسته ی آن را خريداری . فرموده ای:«پيش دل شکسته ام.»

الهی، راز دل نهفتن دشوار است و گفتن دشوار تر

الهی،تو خود گواهی که اين سخنان از بی تابی است؛بر ما متاب!

واااااااااییییییییی ببخشید این پست خیلی طولانی شد، ببخشید، ولی آخه دلم خیلی پر بود...

فقط یه چیز...... تورو خدا دعا کردن یادتون نره.......

خداحافظ.